Nużyca u psa to choroba skóry wywołana przez roztocza Demodex, które bytują w mieszkach włosowych — namnażają się, gdy odporność skóry zawodzi. Objawia się łysieniem, zaczerwienieniem i strupami, najczęściej u szczeniąt oraz psów z osłabioną odpornością. W przeciwieństwie do świerzbu drążącego nużyca zwykle nie jest zaraźliwa i mniej swędzi. Wymaga rozpoznania i leczenia u weterynarza. Poniżej: objawy, postacie i leczenie.
- ⚠ Łysienie, zaczerwienienie, strupy (często wokół oczu, pyska)
- ✅ Zwykle NIE jest zaraźliwa, mniej swędzi niż świerzb
- ✅ Częsta u szczeniąt i psów z obniżoną odpornością
- ✅ Rozpoznanie zeskrobiną, leczenie pod kontrolą weterynarza
Objawy i postacie nużycy
Typowe są ogniska łysienia ze zaczerwienieniem i strupami, najczęściej wokół oczu, na pysku i kończynach, zwykle bez silnego świądu.
Wyróżnia się postać miejscową (pojedyncze ogniska, częsta u szczeniąt, często ustępuje sama) oraz postać uogólnioną (rozległe zmiany, wymaga leczenia i szukania przyczyny obniżonej odporności). Świąd nasila się, gdy dołącza wtórne zakażenie bakteryjne lub drożdżakowe. Ponieważ Demodex bytuje u zdrowych psów, choroba rozwija się dopiero przy spadku odporności — dlatego u psów dorosłych warto sprawdzić, czy nie stoi za nią inna choroba.
Rozpoznanie i leczenie
Rozpoznanie potwierdza zeskrobina skóry, a leczenie postaci uogólnionej prowadzi weterynarz preparatami przeciwroztoczowymi.
Stosuje się nowoczesne leki (m.in. z grupy izoksazolin w tabletkach) lub kąpiele lecznicze, często przez kilka–kilkanaście tygodni, do uzyskania ujemnych wyników zeskrobin. Leczy się też wtórne infekcje skóry i wspiera odporność. Postać miejscowa u szczeniąt często cofa się samoistnie, ale i tak warto ją skontrolować. Dobra dieta i ogólny stan zdrowia wspierają odporność skóry, co ma znaczenie w zapobieganiu nawrotom — podstawą pozostaje jednak leczenie weterynaryjne.
Najczęstsze pytania o nużycę u psa
Podsumowanie
Nużyca to choroba skóry wywołana roztoczami Demodex, które namnażają się przy obniżonej odporności. Objawia się łysieniem, zaczerwienieniem i strupami, zwykle bez silnego świądu, i — inaczej niż świerzb drążący — przeważnie nie jest zaraźliwa. Postać miejscowa u szczeniąt często ustępuje sama, uogólniona wymaga leczenia i szukania przyczyny. Rozpoznanie daje zeskrobina, a terapię prowadzi weterynarz. Dbaj o odporność i ogólne zdrowie psa.
Dobra dieta wspiera odporność i kondycję skóry psa. Przy nawrotach dietę dobierz z weterynarzem.