Islandzki pies pasterski — charakter, cena, zdrowie i żywienie rasy

Islandzki pies pasterski (Íslenskur fjárhundur, Icelandic Sheepdog) to jedyna rodzima rasa Islandii — szpic pasterski z grupy 5 FCI o wzroście ok. 42–46 cm i wadze 9–14 kg, żyjący średnio 12–14 lat. Sprowadzony na wyspę przez wikingów, przez ponad tysiąc lat zaganiał owce i konie. To wesoły, żywy, czujny i wyjątkowo rozmowny pies, oddany rodzinie — rasa dla aktywnych ludzi, którzy zapewnią mu dużo ruchu, kontaktu i popracują nad jego skłonnością do szczekania.

Skąd pochodzi islandzki pies pasterski?

Islandzki pies pasterski to jedyna rodzima rasa Islandii — szpic, którego na wyspę przywieźli wikingowie ponad tysiąc lat temu.

Osadnicy z Norwegii i Wysp Brytyjskich sprowadzili psy pasterskie wraz z owcami i końmi. W surowym, odizolowanym klimacie wyspy rasa kształtowała się przez wieki niemal bez domieszki obcej krwi, stając się jednym z najstarszych północnych szpiców pasterskich. Pies ten zaganiał owce na rozległych pastwiskach, pomagał odnajdywać zwierzęta zasypane śniegiem i ostrzegał głosem przed ptakami drapieżnymi krążącymi nad jagniętami — stąd jego wrodzona „gadatliwość".

W XX wieku rasa kilkukrotnie ocierała się o wyginięcie — epidemie i import obcych psów drastycznie zmniejszyły populację. Uratowali ją hodowcy z Islandii i z zagranicy. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) zalicza islandzkiego psa pasterskiego do grupy 5 (szpice i rasy pierwotne), w sekcji nordyckich psów pasterskich i zaganiających.

Wygląd i szata — dwie odmiany

To niewielki, harmonijnie zbudowany szpic z gęstym, dwuwarstwowym futrem, stojącymi uszami i wesoło zawiniętym nad grzbietem ogonem.

Wzorzec FCI dopuszcza dwie odmiany szaty: krótkowłosą i długowłosą. Obie mają gruby, wodoodporny włos okrywowy i bardzo gęsty podszerstek, który chronił psa w mroźnym klimacie Islandii. Maści są zróżnicowane — od różnych odcieni rudego (tan) i płowego, przez czekoladowy i szary, po czarny, zwykle z białymi znaczeniami. Wyrazista, lekko uśmiechnięta mordka i czujne spojrzenie nadają mu przyjazny wygląd.

Cechą charakterystyczną rasy są podwójne ostrogi (wilcze pazury) na tylnych łapach — pożądane wzorcowo i traktowane jako element typowy dla rasy. Pomagały psu utrzymać równowagę w ośnieżonym, nierównym terenie. Wymagają regularnego skracania pazurów, bo nie ścierają się podczas chodzenia.

Charakter — wesoły, żywy i rozmowny

Islandzki pies pasterski to wesoły, przyjazny i pełen energii towarzysz, mocno przywiązany do swoich ludzi i bardzo czujny.

Rasa słynie z otwartości i radości życia — psy te kochają kontakt z człowiekiem, źle znoszą samotność i chętnie uczestniczą w domowym życiu. Są inteligentne i pojętne, dobrze reagują na trening oparty na nagradzaniu. Jako psy pasterskie zachowały silny instynkt czujności: szybko ostrzegają o gościach i zmianach w otoczeniu.

Najbardziej rozpoznawalną cechą jest skłonność do szczekania. Pies pasterski pracował głosem, dlatego islandczyk jest „rozmowny" z natury. Bez wczesnej nauki komendy ciszy i odpowiedniej dawki ruchu bywa hałaśliwy — to jeden z najczęstszych powodów, dla których ta urocza rasa nie sprawdza się u każdego.

Dla kogo jest islandzki pies pasterski?

To rasa dla aktywnej rodziny, która spędza dużo czasu z psem i zapewni mu codzienny ruch oraz zajęcie.

Islandczyk jest łagodny i wytrzymały, zwykle dobrze dogaduje się z dziećmi i innymi psami — kontakt małych dzieci ze zwierzęciem zawsze warto jednak nadzorować. Świetnie czuje się w domu z ogrodem, ale poradzi sobie też w mieszkaniu, o ile dostanie dużą dawkę aktywności i popracujemy nad jego głosem. Nie jest psem dla osób szukających spokojnego, cichego towarzysza ani dla kogoś, kto zostawia psa samego na całe dnie.

Zdrowie i choroby rasy

Islandzki pies pasterski uchodzi za rasę zdrową i długowieczną, ale jak każda rasa ma kilka predyspozycji, na które warto zwracać uwagę.

Odpowiedzialni hodowcy badają psy reprodukcyjne pod kątem stawów i oczu, co pomaga ograniczać występowanie chorób dziedzicznych. Poniżej najczęściej wymieniane predyspozycje rasy:

• Dysplazja stawu biodrowego — wada rozwojowa stawu objawiająca się kulawizną i niechęcią do ruchu; profilaktyką jest badanie rodziców i kontrola wagi.
• Zwichnięcie rzepki (luxatio patellae) — przeskakiwanie rzepki w stawie kolanowym, częstsze u mniejszych ras; objawia się okresową kulawizną „skaczącej" tylnej nogi.
• Zaćma — zmętnienie soczewki prowadzące do pogorszenia widzenia; wymaga kontroli okulistycznej u weterynarza.
• Dystychiaza — nieprawidłowo rosnące rzęsy, które mogą drażnić rogówkę i powodować łzawienie oraz mrużenie oczu.
• Niedoczynność tarczycy — niedobór hormonów tarczycy; bywa przyczyną przyrostu masy, apatii i pogorszenia jakości sierści.

Wszystkie te schorzenia wymagają diagnozy i leczenia u lekarza weterynarii — opisujemy je wyłącznie informacyjnie. Niepokojące objawy, takie jak kulawizna, łzawienie oczu czy zmiany kondycji, zawsze warto skonsultować.

Pielęgnacja i linienie

Gęsty podszerstek wymaga regularnego szczotkowania, a w sezonie linienia — codziennej pracy z grzebieniem.

Na co dzień obie odmiany — krótko- i długowłosa — potrzebują szczotkowania 1–2 razy w tygodniu. Dwa razy w roku islandczyk obficie zrzuca podszerstek; wtedy warto wyczesywać go codziennie, by usunąć martwy włos i wesprzeć skórę. Nie strzyże się tej rasy — futro pełni funkcję izolacji termicznej. Pamiętaj też o regularnym skracaniu pazurów, w tym podwójnych ostróg na tylnych łapach, oraz o czyszczeniu uszu. Jeśli interesuje Cię, jak ujarzmić sezonowe gubienie włosa, zajrzyj do poradnika o linieniu i wypadaniu sierści u psa.

Czym karmić islandzkiego psa pasterskiego — w skrócie

Aktywny islandczyk potrzebuje karmy z dobrze przyswajalnym białkiem zwierzęcym, dopasowanej do wagi i wysokiej aktywności.

Bazą diety powinno być pełnoporcjowe, dobrze zbilansowane karmienie z mięsem jako głównym składnikiem. Kwasy tłuszczowe omega-3 wspierają skórę i gęsty podszerstek, a umiarkowana kaloryczność i kontrola porcji chronią stawy przed przeciążeniem nadwagą — co ma znaczenie przy predyspozycji do dysplazji i zwichnięcia rzepki. Szczenięta tej rasy rosną stopniowo i nie należy ich przekarmiać. Po wsparcie kondycji futra warto sięgnąć po karmę na skórę i sierść.

Zobacz karmy na skórę i sierść →

Ile kosztuje i gdzie kupić islandzkiego psa pasterskiego?

Szczenię z hodowli pod patronatem ZKwP/FCI kosztuje orientacyjnie 4 000–7 000 zł.

Islandzki pies pasterski to rasa rzadka — także w Polsce hodowli jest niewiele, dlatego na szczenię często trzeba poczekać, a niekiedy sprowadza się je z zagranicy (m.in. z krajów skandynawskich). Wybieraj wyłącznie hodowle zrzeszone w ZKwP/FCI, które badają psy reprodukcyjne pod kątem stawów i oczu oraz pokazują rodowód i wyniki badań. Niska cena „bez papierów" to zwykle sygnał ostrzegawczy.

Najczęstsze pytania o islandzkiego psa pasterskiego

Podsumowanie

Islandzki pies pasterski to wyjątkowa, pierwotna rasa — jedyny rodzimy pies Islandii, wesoły i oddany towarzysz aktywnej rodziny. W zamian za sporą dawkę ruchu, kontaktu i pracę nad jego skłonnością do szczekania odwdzięcza się przyjaźnią, czujnością i pogodnym charakterem.

To rasa zdrowa i długowieczna, ale wybierając szczenię, warto postawić na sprawdzoną hodowlę ZKwP/FCI, która bada psy pod kątem stawów i oczu. Dopasowana dieta, kontrola wagi i regularna pielęgnacja gęstego futra to najlepszy sposób, by Twój islandczyk długo cieszył się formą.